Bu satırlar beynimde döneceğine, artık parmaklarımdan dökülsün diye geldim. Bundan tam 16 sene öncesine çok detay vermeden götüreceğim sizi. Benimse hiç aklımdan gitmiyor o sene o gün yaşadığım stres, sıkıntı, üzüntü ve de "çok saçma ama bu" deyişlerim...
Bir tek o gün yok doğrusu, bazı günler bazı anlar bazı hatıralar; günü gününe aklımda. Ama bugün adına konuşayım, ilk 10 sene kadar netlikle hatırlamıyorum. Son 6 senedir de hep geçtikten sonra aklıma gelir, "o gün dündü" gibisine. Bugünse saat 2 civarıydı, "aaa bugün yeniden 16 Kasım" dedim. Bazen bu gibi şeyler aklımdan gitmiyor diye, kalbim aklım ve de dimağım iyileşmiyor gibi hissetmiyor değilim. Ama o kadar da katı olmayalım. Ne var bunda, suçluluk hissetmemeye söz verdim diye yazmaya geldim... O gün benden ötürü gelişen bir mevzu yoktu neticede...
Ben bu gibi durumlarda yalnız olduğumu düşünmüyorum açıkçası. Çünkü insanız ve unutamama gibi bir yanımız mevcut. Her ne kadar unutmak bir şans ise, çoğu zaman unutamamak da şans. O günden itibaren bir daha o günkü gibi hissetmemek için derslerimi aldım kendi adıma. Her sene yaş almasına da izin vermiş olabilirim, ama bence bundan artık eskisi gibi utanmıyor olmam da nefis bir düşünce. Neyse, çok uzatıp merakınızı arttırmayayım. =)
Sene 16 Kasım 2010; üniversite okuduğum şehirde başka şehirde okuyan bir arkadaşımla çok sık konuşuyoruz. Ben onun yüzünden Kasım ayından da hiç hoşlanmıyorum zaten. O tarihten 1,5 sene önce yine bir kasım gününde bana "artık görüşmeyelim" deyip kalbimi kırmıştı. O kadar çok kırıldığımı hatırlıyorum ki, üstüne bir de ben "tamam" diye onayladığım halde bana msn üzerinden kamera açtırmış ve "iyi misin görmem lazım, lütfen." demişti. Nasıl rollenmiştim hatırlıyorum; elimde öksüz doyuran su bardağımla kamera karşısında oturuyorum, karşılıklı kameralarımız açık ve ben ağlıyor muyum diye kontrol ederken ben ağlamamaya çalışıyorum. Bir iki kez yüzüne güldüm, iyiyim ve bunda bir şey yok tamam. diyorum ve kamera açık halde su bardağım yüzümü kapatsın diye durup durup su içiyorum. Çünkü o dönemin Msn'inden konuşmuştuk bu mevzuyu.
Durduk yere oldu, çok iyi şekilde anlaşır ve mutluyuz sanırken. Yani her ne yaptığının çok net farkında idi, çünkü biz çok yakındık, çok sık yazışıyor, görüntülü araşıyor, telefonda sohbet ediyor ve daha fazlasıyla birbirimize birbirimizden hoşlandığımızı söylemiş o yolda da görüşüyorduk! Evet, bu kişi bir erkek arkadaşlar. Ama artık okur mu ve ne düşünür okursa, diye düşünmekten yoruldum. Okursa da okusun, ben ne isim ne cisim ne de herhangi bir kimlik bildiriminde bulunmayacağım. (Zaten son 20 yılım "o ne düşünür öbürü ne der, diyerek duygularımı davranışlarımı ve hareketlerimi kısıtlamayla geçti. Artık buna izin vermek istemiyorum.) Artık kimsenin ne hissedeceği de beni ilgilendirmeyerek hislerimi yazmak ve rahatlamak istiyorum. Burası benim bloğum ve ben kendi hislerimi yazmaya geldim ve biz zaten onunla 14 senedir görüşmüyoruz...
Evet, evet! O günden sonra iki sene de arkadaş olarak devam ettik. Ama ben ne diye salak gibi arkadaş kalabiliriz dedim onu da bilmiyorum. Kendi kendime sevdiğimi düşündüğüm onunla görüşmeye devam etmek, onu çabuk kaybetmemek istememden ötürüydü galiba. Bu arkadaşlık döneminde kız arkadaşlarını bile dinleyip, gece gündüz onun için kimseye çaktırmadan ağladım bir de! Resmen salaklık. :D Ama şimdi içimde "zerre acı, üzüntü veya salağım ben" düşüncesi yok. Yanlış bir şey yapmadım, sevdiğimi düşünerek onu da üzmemeye çalıştım ve ona göre hareket ettim ama benim üzüntüm neden önemli değildi o zamanlar acaba? Şimdilerde bunu düşününce kendime üzülüyorum... :/
Bakın, sırf bunun için bile yazıyor olabilirim bu yazıyı;
Eğer birini seviyorsanız ama o artık sizinle o şekilde devam etmek istemiyorsa, olsun yine de hayatımda kalsın diye düşünmek kendinize en büyük eziyet... Eskiden diyemiyordum ama artık netlikle söylüyorum; "birinin hayatının neresinde olduğumu bilemiyorsam, hiçbir yerinde olmamam daha iyidir." Çünkü onun arkadaşı olabilirim veya yakın bir görüştüğü olabilirim, bana net olmasa da benimle görüşsün mantığı; sizin onun hayatında olmak istediğiniz yerle bir zaman sonra öyle bir çelişiyor ki! Sevdiğiniz için sevilememek, kendinizi hiç yerine koymanızla eşdeğer hissettiriyor... Ne yazık ki böyle...
İki sene boyunca, ona göre arkadaştık ama bana göre öyle değildik. Ben ondan bana gelen her yakınlığı, hala beni eskisi gibi sevdiğini hissettirmeye mi çalışıyor acaba? diye okumaya çalışıyordum. Bir yanım biz o anlamda ayrıldık, diyordu. Ama bir yanım da, hala benimle neden görüşüyor o zaman? Diyordu... O dönemlerde o benim ona karşı hislerimin devam ettiğini biliyordu ve bildiğini de çoğu zaman bana hissettiriyordu. Bir defasında bunu ciddi ciddi sorduğunu bile hatırlıyorum. Önemi olmadığını söylemiştim. Geçiştirip tabii ki arkadaşız artık demiştim ama netlikle ne demek istediğimi anlamıştı.
Neyse konumuza döneyim yine. 16 Kasım'da şu oldu;
1,5 sene öncesinde yine aynı şekilde kalbimi kıran, beni terk eden o şahıs son birkaç aydır bana hayatında yer aldığım için çok mutlu olduğunu ve hiç bırakmayacağını söylediği halde, artık hayatında o anlamda olmamı istemediğini söyledi. Bir çırpıda... Bir günde değişen şeyler, size yalan olduğunu hissettirmez mi? Tüm yaşananların yalan olduğunu düşününce nasıl kırılmaz bir kalp? Bir gün öncesinde gülüp eğlendiğiniz, size "iyi ki benim hayatımdasın" diyen kişi şöyle diyor; ben vazgeçtim sen o anlamda hayatımda olma. Sonra da ama yine de arkadaş kalalım desin, hem de ikinci defa kabul edeyim ben de...
O gün hissettiklerimin en başında kızgınlık vardı, kendime kızgınlık. Ben ikinci defa aynı kişiye güvenip farklı sonuç beklediğim için o gün ve her 16 Kasım'da kendime çok kızmıştım... Şimdi kızmıyorum kendime ama o günün hala hatırımda olmasının bir sebebi var tabi; ilk defa biri tarafından dinlemiştim ve sevildiğimi hissetmiştim, işte o gün akıllanma vaktim gelmişti. Bir daha hissetmeyecek değildim ya, diyemedim kendime. Yaptığım hatanın en büyüğü buradaydı... Hafızama öyle bir, "bir daha böyle sevildiğime inanmayacağım!" kazıdım ki; her defasında güvensizlik duvarına çarptım tüm ilişkilerim boyunca...
Şimdilerde bir daha sevilmeyeceğim, bir daha güvenemeyeceğim demediğimi anlatmaya gerek var mı? Hepsi hataydı, yaşadığım o tek bir olay; 9-10 senedir tanıdığım arkadaşımı kaybettirmişti bana. Bence az buz bir sene değil bu. Devamı da var elbet, son 3 senesinde bir erkek arkadaş gibi seviyorsam; diğer senelerinde de normal şekilde bir arkadaş olarak seviyordum. Ama sağolsun her şeyi yaktı yıktı geçti ve bana bir sürü yalan söyleyerek yaptı bunu. Aslında benim yalandan nefret etmemin ve de bu durumu affedemem dediklerim arasında prensibim görmemin sebebi o kişilerden biri maalesef ki. Üç kişi oldu böyle, bana yalan söylediği için "yalandan tiksindim". Şimdi yalan sevmem, yalan söylemem ve söylemesini de istemem dediğimde; hiç mi söylemiyorsun, hiç mi diyorlar. Söylemiyorum, yalan söylememi gerektirecek durum varsa cevap vermiyorum. Ne demek bu, söylememek. Yalan değil de mi neticede?
O günden çok değil iki gün sonra, bana söylediği iki yalanın ortaya çıkışına şahit oldum. Şimdilerde niye diye soruyorum ama bu sefer ondan tamamen tiksinerek hayatımdan çıkarma ihtiyacı duyduğum için, yalanlarıyla gözümün önünde durmasını seçtiğimi anlamlı buluyorum.
Netlikle anlatamam ama bizim o anlamda bir arada olamayacağımızı iki koşula bağlamıştı; bu koşullardan birinde de, bir başka biriyle daha beraber olamayacağı gerçeği yatıyordu. Bir nevi beni rahatlatmış olabilir. Yani ben seninle olmamam ama onunla da olamam gibi salak bir gerekçe. Sonra ne oldu biliyor musunuz? Aradan iki veya dört gün geçti, bana dönüp bir yalan söylediğini itiraf etti. 16 Kasım'ı unutmamamı sağlayan bir diğer sebep de bu yalan oldu. Çünkü gerçek sandığım bir anı daha bununla beraber tarihe yazıldı, yalan olarak.
16 Kasım 2010 ve ardındaki birkaç zaman boyunca benim beynimde onun sesiyle şu cümleler döndü;
sen sevilemezsin, sen doğruları haketmiyorsun, sen öyle bir hastasın ki (engelim dolayısıyla) sana kıyamadım ve seni üzmeyeyim derken bunca zaman sana katlandım. Sonucunda yapamadım, sana doğruları söylemek seni daha çok yakardı ve ben de bu yolu tercih ettim. Sonradan farkettim, sana yalan sevmiyorum demiştim. Söylediğim yalanların doğrusunu da bu şekilde söyleyeyim dedim. Sonucunda seni sevdiğimi söyledim ama ben en çok kendi egomu seviyorum. Sen de şimdi otur derdine yan...
Üstteki cümleler 10 sene boyunca bana ne kadar ağır geldiyse, son 6 senedir o kadar yanlış geliyor. Didem bu ne saçma bir hikaye, kendine ne kadar yüklenmişsin derseniz eğer; aştım onları ama aklımda hala dönüyordu bazen demeye geldim... O durumlar geçti, öyle güzel sevildim ki üstüne. Arkadaşlarım tarafından ve yakınlarım tarafından. Zamanı gelince de başka biri tarafından da sevilebileceğime inancım, eski inançları yıkabileceğime inandığım bu cümlelerin ardından gelecek.
Bu yazıyı neden yazdığımı anlayabilmenizi diliyorum. Okuyabilen küçük bir azınlık olacak büyük ihtimalle, biraz da onun cesaretiyle yazıyorum sanabilirsiniz ama size neden yazdığımı bir diğer yandan dile getireyim istiyorum...
Diyeceğim o ki; 16 Kasım 2010'a veda ediyorum.
Aklımda dönen cümleler parmaklarımdan döküldü ve geçmişimde çok sevdiğim o arkadaşımın yalanlarına da şimdi yeniden elveda diyorum. Umarım ilerleyen zamanlarda öyle unuturum ki, bana blogger hatırlatır demek isterdim ama istediğim gibi unutamayacağımı biliyorum.
Acısı geçti, kızgınlığı benimle değil artık. İçimde eskisi gibi bir nefret yok o günlere ve o kişiye dair artık ama eskisi gibi sevgi de yok. Hem de hiç... Bir insana ne kadar duyarsızlaşırsanız o kadar duyarsız hissediyorum. Bundan mutluyum da ama kendimizi soktuğumuz durumlara hala duyarsız kalamamak üzücü. Umarım bu yazıdan sonra içimde konuşamadığım bir şey daha silinip gider, yazı kalıcı kalır ama sadece burada. Benim yazdığım kötü anılar, genelde içimden daha çok siliniyor; daha doğrusu içimi daha iyi rahatlatabiliyor bu durumlar. Yazının bendeki bu gücünü seviyorum doğrusu... :)
Toparlamam gerekirse son defa;
Bu yazıyı yazmak bana çok iyi hissettirdi şu an. Önemli olanın bu olduğunu düşünerek, Kasım ayının beni üzen her hatırasıyla vedalaşmayı kabul ettim. Attım, gönderdim taa uzaya. =D
16 Kasım, 12 Kasım ve daha nicesiyle arama bir perde çekiyorum. Geçmişle değil, bugünle yaşamayı seçiyorum.
Her ne olduysa ve beni ne kadar üzdüyse üzdü, ben taa 16 sene öncesinde bunları yaşadığımı unutmayacağım daha fazlasıyla. Şimdiyi yaşamaya devam edeceğim... Şimdi eski Didem'in yaşadığı her hatıranın yaşanması gerektiğini de kabullenebiliyorum. O senelerde onlar yaşanmasa, belki bugün çok daha başka kimselerin bir sözüne bir güler yüzüne kanacaktım. Belki de bu sefer atlatamayacağım kadar kalbimi kıracaklardı.
Ama işte bu kadarı bile yetmiş olacak ki bana, bugün o tarihin yıldönümü olduğunu hatırlayabiliyorum ve daha fazlasıyla içimdekileri dökmeye gelebiliyorum. Neyse ki, bu sefer bu kadar hatırlıyorum; bu yazı kadar... Bazen çok daha fazlasını hatırladığım hatıralarım benimle yaşıyor hala. Ama biliyorum insan olmanın gereği ve de gerçeği budur, bildim ama her acıyla kendimi kahretmemi kabullenmiyorum. Bu şekilde yazılarımı yazmaya içimden geldiğince devam edeceğim... :)
Orada okuduysanız, hak verdi iseniz veya kızdı iseniz bana yazmayı unutmayın. Fikirleşmesi güzel. Sevgilerimle, ben Didem; orada birisi olsun olmasın, paylaşmak güzel... =)
Görüşmek üzere...

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bloğuma hoşgeldiniz. Yazımı okuduğunuz için teşekkür ederim.
İnşallah beni yorumlarınızdan mahrum bırakmazsınız... :)