Olduramamıştım - Temmuz 2026 #dönüş

Konuşamadığım konular adına kendimden vazgeçmiş gibi hissediyorum... 

Bir süredir yazamadıklarım kadar kaybolmuş gibiydim.

İşte sırf bu farkındalıklarla dönüyorum bloğuma... :)

Geçen yazdan bu yaza, tam 1 senedir düzenli yazı yazmıyorum. Bu süreçte çok sefer yeltensem de başaramadım. İçimde; "sus, içine at, sindirmesen de olur boşver" diyen yanı dinledim. Buna ihtiyacım varmış gibi geldi. Ondan öncesinde de çok sık ara veriyor gibiydim zaten. 

Derken olanlar oldu, içimde birikti de birikti. Beni tüketmesinden korkuyordum ki, önüme bir kapı açıldı. O kapıdan girdim ve şimdi buradayım. :)

*

Bu diliyorum son dönüş yazım olsun, dağınık yazdığım son yazım... En son bloğuma yazmalarımı "mükemmel olmalarını" arzuladığım için bırakmıştım. Bir de kendi içimi dökerken, kim ne der diye düşünmeye başladığım için...

Biliyor musunuz, buraya yazmadığım süre içerisinde yazdığım zaman diliminden daha fazla yorum aldı yazılarım. =) Birilerinin onaylarına o zamanlar o kadar çok ihtiyaç duyuyordum ki, kimseden yeterince görülmüyormuş gibi hissettiğim için bırakmıştım yazmaları. 

Oysa hiç iyi gelmedi... Son zamanlarda içimi dökebildiğim ve kendimi daha çok anlatabildiğim kişiler olduğu ve de içimdeki hisleri konuşup anlayabildiğim için konuşuyorum. Esas ihtiyaç duyduğum, devam etmekmiş. Kendimi fazla kısıtlamış, içime kapatmış ve belki de "en mükemmel olamadığım için" cezalandırmışım. Bunlara da ihtiyacım vardı belki de diyerek, şu anda dönüyorum. =) Yeniden hoşgeldim...

**

Gelelim ben buralarda yokken neler oldu hayatımda anlatmaya;

8 aylık bir ingilizce kursuna gittim, Eylül ayında başlayıp Nisan sonuna doğru bitirdim.A1-A2 ve B1 olmak üzere üç kur. Her kur 10 hafta olmak üzere, 30 hafta sürdü. Bu yazımda bu konuya değinmiş, yepyeni bir arkadaş çevresi kurmaktan yana heyecanlı olduğumdan bahsetmiştim. Heyecan duyduğum her şey gerçekleşti. Hem arkadaş edindim hem de yepyeni bir rutinle, yeniden işe veya okula gider gibi bir düzeni yaşadım o süre içinde...

Benim aslında gündüzleri olmasını temenni ettiğim bu kurs, Haftanın 5 günü ve akşamları 3-4 saat olmak üzere devam etti. Hem arkadaş çevresi, hem özgüven hem de bambaşka deneyimler kazandırdı. Ben bu durumu "yillargecerkendidem" adlı instagram hesabımda hikayelerimde anlatmaya devam ettim. Ama o süreçleri yaşarken, buraya vakit ayırıp da dilediğimce yazamadım.

Süreç başta çok kolay geçiyor gibiydi, kış şartları zorlayınca epey zorlandım ama kendime dair inancımı hiç kaybetmediğim üzere korku geliştirmeden devam ettim. Aynı amaca sahip olduğum bir çevrede kendimi yeniden buldum. Şu an ingilizce seviyen daha mı iyi deseniz, size hayır diyeceğim. Ama baştan başa, yeniden hayatın içinde olmaya dair bir özgüvenin sahibiyim. İş, aile ve yaşam şekilleri değişen eski arkadaş çevrem benden uzaklaştıktan sonra, ilk defa bambaşka bir arkadaş ortamım oldu. Öyle ki, kendimi artık apayrı bir gruba ait hissediyorum. 

Şimdilerde kurs arkadaşlarımla her fırsatta görüşmeye ve etkileşime girmeye uğraşıyoruz. Kendimi 2025-2026 senesinde cidden şanslı hissetmeme sebep olan bir oluşumdu. İyi ki o kursa zamanında kayıt oldum diyorum, demeye de devam edeceğim... =)

Yeniden bir çevre edinmek için her daim fırsat bulunabilir, ki ben bunu Gemlik Kadın Girişimciler Derneğine üye olarak başlatmıştım, İki üç sene öncesinde. Aynı dönem olması gerek, Kent Konseyinin Engelsiz Meclisine de üye olmuştum. İşte buraya yazamadığım zaman diliminde o alanda da faaliyetlerimiz oldukça yoğundu. Gerek dernek etkinlikleri, gerek konsey, gerek kursum ve de kendi siparişlerim derken; oldukça yoğun bir sene geçirdiğimi kabul etmeliyim. Geçen yazdan bu yana buraya uğrayamamamın sebepleri de bunlardır... =)

***

Oralarda beni takip eden ve severek okumuş ve şu an bu yazımı "yeniden dönmüş" sevinciyle okuyan birileri var mı acaba, şu an mesela bunu merak ediyorum. İşte tam onlara söylemek istediğim birkaç şey de var...

Buraya yazamadığım zaman diliminde, bana ait olmayan her şeyi bırakabileceğimi öğrendim. Bu bana ait olmayan zamanında ne kadar benimdiyse ve de onu bıraktığımda herkes "bana ait hissettirmese bile" laf edecekse bile...

Sonra birçok kişinin söylediği kelimeleri hayatım yapmışım, bunu farkettim.  Apayrı hayatları yaşadığımızı bildiğim halde; sırf zamanında çok iyi anlaşıyoruz diye, bana dedikleri her şeyi hayatım yapıp onlar yoluna bakarken ben onların bana verdikleri eski ilgilerde kalmışım. Bunlardan da vazgeçebilmeliymişim, vazgeçtim.

Bunu yeni söylemiyorum ama gerçek manada son 6 aydır uyguluyorum; beni aramayan, tek taraflı çabamla sürdürülen ilişkilerimin çabalayan tarafı olmayı bıraktım. Bir yerde ortak sevgi bağı varsa, vaktini ayırdığın kadar vakit ayırılabilen kişi de olmalıymışsın. Bu konuda farkedip maalesef ki çevremde hala arkadaşım dediğim insanların varlığına üzüldüm.

Mükemmel olmayı düşlemeyi bırakmaya uğraş veriyorum.

Daha fazla planlıyım, ama her şeyi yetiştiremeyeceğimi ve yapamadığım zaman "yapamayacağım" demeyi de öğrendim. (Eskiden her şeyi ben yapabilirim diye atlar, boş yere kendimi üzermişim meğer. Burada kendime ve benim gibi davrananlara Christina Perri'den Human şarkısını ithaf ediyorum. Tık tık yapın, gidip dinleyin lütfen! =D )

Ve son zamanlarda, zorlansam da uzaklaşmaya uğraştığım üç bataklık var; onaylanma ihtiyacı, takdir görme ihtiyacı ve yanlış anlaşılma korkusu... Üçünden de tamamiyla uzak durmak için, umursamazlık diyetine girdim. "Ben de insanım ya! Ben de yanlış yapabilirim, yanlış yaparsam toparlayabilirim!" cümlelerini günler içerisinde tekrarlıyorum ve hafızamda yer edinsinler istiyorum.

Ve son olarak;

Yaklaşık 4 aydır yeniden kendi beslenme, zararlı şeylerden uzak durma ve egzersiz rutinime döndüm.

Yiyemediğim "Marul, kuru soğan ve de yeşil soğan gibi besinleri" yiyebilmeye, Türk kahvesi içebilmeye başladım. 

Bu durumu en çok şu kararlarıma borçluyum, "hamur işi ve kızartmadan uzak duracağım."

Sadece iki maddeye uyumlanmam bana kazançlar sağladı. Egzersizlerimi de düzenli şekilde her gün ihmal etmeden yapıyorum.

Daha fazlasını, bir sonraki yazılarımda sizlerle konuşmaya devam ettikçe ileteceğim...

Olduramamıştım demiştim başlığımda. Artık "oldurabileceğime inanıyorum" diyerek bu yazımı sonlandırıyorum...

Niyet ettim, bir sonraki yazımı da bir hafta içinde yazıp yayınlamaya... =)

Orada olup bu yazımı okuduğunuz için teşekkür ederim... <3 

Sevgilerimle, Didem KÖSE...

Neden en temel şeyler bile bu kadar mücadele gerektiriyor? - Mayıs 2026

Geldik yine o malum haftaya... Hani şu yılın her bir haftası yeterince değer görmediği halde, senede bir kez engelliler haftası, bir kez de engelliler günü vesilesiyle "hepimiz engelli adayıyız" denilen yerdeyiz yine. 

Engelliler Haftası, 10 Mayıs ile 16 Mayıs arasında, Birleşmiş Milletler'e üye 156 ülkede aynı tarihlerde kutlanan özel haftadır. 

Gemlik olarak bu sene ikincisini düzenlediğimiz Engelsiz Festivalinde idim 12.05.2026 Salı günü. Üstteki fotoğraf da o günden fotoğraflarımızdan oluşan bir kolaj. Açıkçası sadece eğlenceyle kutlanan ve gerçekten farkındalık içermeyen festivallerdense, bizim festivalimiz gibi farkındalık desteği verilmesi çok daha kıymetlidir. Bu festivalimiz içinde bir iş koluna başvuru yapılabilmesi ve iş arayan engellilerimizi dinleyen kurumun ve yetkilisinin, o şehirde o sene görev alan belediye yetkililerinin ve de Rehabilitasyon merkezlerine eğitim hakkını veren RAM yetkililerin yer aldığı stantların varlığı yine göze çarpıyordu. 

Bunun desteğini ve gerekliliğini biz engelliler bizzat Gemlik Belediyesi Kent Konseyi içerisinde "Engelliler meclisinde" yer alarak dile getirip yerine getirerek gerçekleştirilmesine vesile olduk. Destek olan ve emek veren başkanlarımıza ve de tüm yetkililere tekrar teşekkür ederim... <3 

Bu sene değişen bir şey var mı bunun haricinde derseniz, ülke genelinde maalesef ki engelliler üzerine gelişen ve de değişen hiçbir durum göremiyorum. İki sene önce bahsettiğim konulara buradaki yazımdan bakabilirsiniz. Bu sene daha fazlasıyla "kendimizi ispatlama ve engelli olduğumuza birilerini ikna etmek" zorundayız. Buna zorunlu tutulmak o kadar zor ki zaten, ben bu sene birinde pes ettim bizzat. Buyurun anlatıyorum...

2018 senesinde sizinle beraber burada "evde tedavi" durumunda nasıl desteklenmediğimizi ve rehabilitasyonlar aracılığıyla bizzat rehabilitasyonlara çağırıldığımızı anlatmıştım. Devletimizin evde destek eğitimlerine artık izin vermeyeceğini öğrendiğimiz ve ben gibi bedensel engeli olanların ne kadar zorlandığını anlatmış ve sonucunda da sesimi 1 hafta boyunca 3 Aralık 2018'e kadar duyurup, tam da o hafta kaymakamdan destek twiti almış ve bu durumu yasallaştırmak üzere örnek seçilmiştim. 

Sonrasında durum 1 sene içerisinde cidden yasal hale gelmişti, 1 sene boyunca da bizlerden "şu şu tarihler içerisinde evde destek eğitimimi aldım, bilgilerinize arz ederim" dilekçeleri yazmıştık. O süreç sonrasında hastanelerden senelik "evde tedavi alabilir" raporlarına dönüşmüştü. Araya pandemi girdi, o sebeple bu raporların süresi bizler açısından sıkıntı olmaması adına uzatıldı, süreçlerimiz kolaylaştırıldı ve böyle sürdü geldi. Taa ki bu seneye kadar...

Bu sene Mart ayına gelince, benim fizik tedavi eğitim raporumun senesi geldi yine. Ram'a gittiğimizde "hala devam ediyor sandığım evde destek eğitimimin" bittiğini raporum "bireysel destek" olarak çıkınca öğrendim. Evde değil, rehabilitasyonda destek eğitim olarak çıkmıştı. Tekrar hastaneye gidip, evde destek eğitimimi yenilemek istedim ama hastanedeki heyete çıkabilmek için poliklinikleri gezdikten sonra heyete çıktım ve sonucumun e-devlete düşeceği söylenildi annemle evimize döndük.

Bu rapor da yaklaşık 3 gün sonra çıktı ve ne yazıyordu biliyor musunuz o raporda; "Buraya tekerlekli sandalyesiyle gelebildi ise, rehabilitasyona da kendi gidebilir." Bizi gördükleri sadece yüzeysel ile değerlendiriyorlar yani. Oysa tüm polikliniklere girdiğimde onlara durumumu şöyle anlattım; 

- "Ben tekerlekli sandalyeye kendim oturmuyorum, anne babam beni oturtuyor oraya. Destekle bile olsun yürüyemiyorum, sırtlarına alarak tüm yükümü alarak yürütüyorlar. Rehabilitasyon araçları küçük olduğu ve oraya indir bindir, akülü sandalyemi de aynı şekilde evden oraya oradan eve geldiğimde indir bindir, aldığım fizik tedavim ailem için de benim için de yorgunlukla sonuçlanıyor. Ve benim hastalığımda -Kas Erimesi- yorulmak yasak. Evde tedavime bu sebeple devam etmek istiyorum."

Bu raporu bu şekilde bu sene alamadım ve Ram müdürüyle de bu durumu konuştuğumda öğrendiğimiz yepyeni bir durum ortaya çıktı; "Evde eğitim desteği, artık sadece "trakeostomisi bulunan hastalara, evden çıkması tehlikeli olan hastalara ve evden çıkamayan hastalara verilecek." Yeni karar buymuş...

Şimdi tüm bu anlattıklarımdan sonra size şunları sorayım madem; 

Tüm bu anlattıklarımdan sonra benimle empati kurabildiniz mi? 

Sizce hala "hepimiz bir engelli adayı mıyız?" Ve sizler de bu şekilde hareket ediyor musunuz? 

Peki doktorlarımız ve devletimizde bizler için çalışan yetkililer, bizi yeterince anlıyorlar mı dersiniz?

Üstte anlattığım gibi, ben tekerlekli sandalyeye kendim binmiyorum. Annem ve babam bindiriyor. Kendilerinin yükü, hayatlarında olan ben olduğum için biliyorum 7/24 daha ağır. Neticede bedensel veya zihinsel engelli biriyle yaşamak hiç de kolay değil. Allah razı olsun annem ve babamdan, beni her koşulda destekliyor ve her işimde yardımcı oluyorlar. Yük gibi gelmiyorum onlara, biliyorum ama onlar da belli yaştan sonra daha çok yorulmaya başladılar. Engelli bireyler kadar engelli bireylerin aileleri de anlaşılmaya ve desteklenmeye çalışılmalı ama maalesef ki onlar görünmüyorlar!

İşte tüm bu anlattıklarım sonrasında bu senenin o sorusu çıkıyor ortaya, benim son iki üç aydır çok sıklıkla yeniden sorduğum o soru:

“Neden en temel şeyler bile bu kadar mücadele gerektiriyor?”

Neden biz engelliler, yılın her anı desteklenemiyor ve mücadele gerektirmeden ihtiyaçlarımıza ulaşamıyoruz?

Neden biz engelliler, devletimizin her organına gerçekten ihtiyaç duyduğumuz tedaviler için bile kendimizi her sene ispatlamak zorundayız?

Benim hastalığıma 1998-1999 senelerinde tanı konuldu. O zamandan beri de hastalığımın kesin tedavisi yok ve hala aranıyor. Ben değişim gösteremediğim ve hele ki 2013 senesinde son atağımı geçirdiğimden beri eskisinden daha güç durumda ayakta durabiliyor halimdeyken ve de tedavim hala bulunamamışken, devlet organlarıma "fizyoterapistimin eve gelmesi benim tedavim için imkanlar dahilinde sağlığımı daha çok destekleyici durumda" diye anlatmak durumunda kalıyorum?

Gerçekten tüm bunlara anlam veremiyorum... 

2026 senesinde ülkemin daha ileride olması gereken dönemde, ben hala bu konuları konuştuğum anlattığım ve anlaşılmaya uğraştığım için gerçekten çok üzgünüm. 

Ne geçen seneki durumlar çözüldü; 

- Engellilere uygun iş fırsatları verilemedi! Bir akülü sandalyeli engelli birey olarak, ne part time ne de iki üniversite bitirmişliğimin dahilinde evde iş anlamında destek bulamadım hala.

- Ne şehrimde ne de gittiğim birçok şehirde, engellilere dair sokaklar yollar gerçek anlamda düzelmiş ve eşitlikçi bir yaşam koşulu sosyal alanlarda da mevcut değil.

- Okulum biteli seneler oldu, sosyalleşmeye alan aradığım her koşulda; ne girişi düzgün bir eğitim kurumu ne de devlet imkanı bulmak hala kolay...

Ne de üstte anlattığım gibi bu seneki durumlar çözüldü...

İşin en üzücü yanı da maalesef şu, benim sesimi duyurmaya dair hala cesaret ve dermanım olsa da; bu durumların değişeceğine dair umudum kalmadı. Sebebi de şu;

Senelerdir engel durumumdan sebeple beni yolda bile durdurup, "sen engelli maaşı alıyor musun? sen destek alıyor musun?" diye soruyorlar. Almadığımı da söyleyince "Şöyle şöyle biri maaş alıyor, onun anne babası da maaş alıyor ama kendi de engelli maaşı alıyor. Kimse de onu sorgulamıyor, devlet ona şöyle el veriyor böyle destekliyor." diyenler mevcut. 

Ne maaşındayım ne de desteğinde. Ama bunları duyup duyup, iş tedavi desteği almayı gelince ihtiyaç duyduğum tedavi alanında desteğimi almak için birçok ispat, birçok teferruat ve birçok engel koyan insanları görmek artık benim umudumu çok kırıyor. Unutmayın ki, bizlerin hala tedavisi bulunan ama imkanlar dahilinde yurtdışındaki tedavilerine ulaşamayan hastalarımız engellilerimiz var. Misal SMA hastalarımız gibi...

Yarın öbür gün tedavimiz çıkar da, bizler de bu şekilde ulaşmakta zorlanır ve kendimizi anlatmakta zorlanırsak diye çok korkuyorum.

Ama şu da var ki; benim içimde öyle bir yaşama sevgisi, öyle bir hayata sevdiklerime bağlılığım var ki... İnat ettim; benim umudum kırılsa da, onlara dair olan sevgimden yana umudumu yitirmeden yazmaya söylenmeye ve çözüm yolları aramaya devam edeceğim...

HAKKIMIZ OLAN ŞEYLERİ BİRİLERİNİ İKNA ETMEK SURETİYLE ALABİLDİĞİMİZ GÜNLERİN GERİDE KALMASINI UMARAK;

FARKINDALIK HAFTAMIZ KUTLU OLSUN (!) DİLİYORUM. 

SİZLERİ DE DÜŞÜNMEYE DAVET EDİYORUM;

BİZİM YAŞAMAYA ÇALIŞTIĞIMIZ HAYATIN ZORLUĞUNDAN YANA FARKINDA MISINIZ CİDDEN?

"Arkadaş Olak Mı?" - Yayınlamayı Es Geçmişim - 24.08.2025

 

Bu sözü birkaç dakika önce duydum, kapımızın önünde bisikletinin üzerinde duran sarı tişörtlü bir erkek çocuğundan. Yaz sebepli günümün yarısından çoğu balkonda geçiyor ve kapı önündeki şahısları direkt göremesem de, çevreyi tamamıyla görebiliyorum. Kapıdaki hangi çocuğa söyledi bu sözü, o güler yüzlü ve çocuk saflığındaki gülüşüyle o çocuk bilemiyorum ama bu sözü duyunca aklıma "çok uzun zamandır duymadığım" geldi. (13.42- 23.08.2025 Cumartesi)...

Yazmalıyım, bu söz yüreğime dokundu ise vardır bir sebebi dedim. Çünkü üstüne şunu düşündüm, artık arkadaş olmalar sevgili olmalar veya herhangi bir bağ kurmalar konuşulmadan oluyor her şey sanki. İnsanlar bir gün görüştüğü kişiye arkadaş diyor, tek yamuk yaptığında o kişi düşman oluyor ve buna rağmen her şeyi çok derin yaşıyor ve de derin anlamlarla anlatmaya devam edebiliyor. Farkettiniz mi?

Son zamanlarda birine "arkadaş olalım mı?" diye sordunuz mu? Çocuklar kadar doğru şekilde anlamı veremez olduk, sınırları çizemez ve de hayatın ortak kaygısını doğru şekilde paylaşamaz olduk. Oysa tek bir "arkadaş olalım mı?" sorusu yeterdi küçükken. Eskiden bilmezdik ama şimdi anlıyorum, o soru aslında bir sözleşme niteliğindeydi ve ciddiye alınıyorduk bu soru çerçevesinde. Şimdi her şey pamuk ipliğine bağlı gibi, olsun yeter düşüncesi üzerine kurulmuş bir düzenin içindeymişiz gibime geliyor. Düzenli görüşebildiğim arkadaşım kalmadı, herkes kendi yaşam savaşında zaten meşgul. 

Çok değil, sadece iki gün önce çarşıda annemle işlerimizi hallettik ve annem bir akrabamızın taşınmasına yardım etmeye gitti ve ben de onsuz da yapabileceğim diğer işlerimi halletmeye geçtim. Annemden daha kısa sürdü işim ve onu çarşıda beklerken epey boş vaktim kaldı. Arayabileceğim, anında görüşebileceğim arkadaşım olmadığını bir kez daha kavradım. Buna bozulduğum içerlediğim için yazmıyorum da, farkettiğim an bunun normalliğini de kabul ettiğim için belirtiyorum. Neticede, çocukluğumu ve okul yıllarımı geçirdiğim arkadaşlarımla "onlar çalıştığı ortamda ve de evlendiği için beraber bulunduğu eş dost tayfasıyla daha rahat görüşüyor" ve benimle görüşebilme durumunda olamıyorlar sıklıkla. Yani her şeyin farkındayım da, yine de bu düzenin böyle gidiyor olmasına garip gözle baktım tabii...

Neyse, sonrasında ben de aynı ortamda çalıştığım ve sahilde stant açtığım bir ablamın iş yerine ziyarette bulundum (Yani ben de kendi çalışma düzenimden edindiğim kişiler ile görüşebiliyorum demek ki). Öncesinde de yukarıda gördüğünüz şekilde denizin tam karşısına park ettim ve seyrettim anlardan oluşan zaman dilimindeki sahilden akan insanları... Çok eğlenceliydi ve çok küçükken hiç tahmin etmezdim bundan keyif alabileceğimi...

Ama nasıl inkar edebilirim ki? Artık 33 yaşındayım, sessiz dinlenme anları da keyif veriyor yalnız kaldığım anlarım da... Kendi sessizliğimin gürültüsü de artık bana normal geliyor ve onun yanında daha çok kişiye de  "arkadaş olalım mı?" Kıvamında el uzatabilirim gibime geliyor.

Bugün duyduğum bir tek soru cümlesi, bana bugünümün arkadaşlıklarını düşündürdü. Şu sıra yeni bir ortama girmeye hazırlanıyorken, bu cümle çok daha fazla anlamlı geldi işte. 

Kısmetse Eylül ayında dil kursuna başlıyorum ve orada "gerçek zamanlı arkadaşlar" edinebilme ihtimalim beni çok heyecanlandırıyor iki gündür yeniden... :) Ne demek peki gerçek zamanlı arkadaş? - - 》Aynı amaçla aynı ortamda vakit geçirerek edinebileceğim arkadaşlar demek. Uzaktaki veya çalışma ve evlilik hayatında yoğun olan arkadaşlarımla yılda sadece bir kez, hele hele bazı arkadaşlarımla birkaç senede bir kez görüşebiliyorum. 2 sene önce gittiğim örgü kursundaki gibi olacak şimdi oysa.

Aynı amaç, aynı kurum, aynı zaman dilimi içerisinde yer almak başka olacak... Umarım kolaylıkla hayırlısı olur inşallah..  :))

Bir soru cümlesi der geçeriz bazen ama birkaç gündür "arkadaşlık ve de arkadaş ortamı meselelerini düşünüyorken daha derin düşündüren o soru cümlesi bana çok iyi geldi bugün... Ah be çocuk dedim, çok sağlam ve çok sağlıklı arkadaşlıkların olsun inşallah... :)

Az biraz şikayet, az biraz sitem. Hissettirdiği eksikliklerle duygularımı yazmak istedim. Size de dokundu ise sözlerim, bana bir yorumla yazabilir misiniz? Umarım bir noktada buluşuyoruzdur, böyle olduğunu düşünüyorum. Bu yeni dünya düzeninde kendi içinde kaybolmayı pek sevmedim diye düşünüyorum. Ya siz? 

Sevgilerimle, Didem... :)

Musa Abim İçin - 23.07.2025

Kim dese inanmazdım; aylar sonra yazmaya döneceksin, ama bu Musa abin için olacak. Ben bugün Musa abim için yazıyorum, sadece onun için... <3

Abim, bir yerlerden görüyor musun bilmiyorum artık. Ama ben yazmayı bırakmadan önce beni okuduğunu biliyordum ve bu beni her duyduğumda çok mutlu ediyordu. Öncesinde amcam da okuyordu beni, sonra sen okumaya devam ettin. Öylesine mutlu oluyordum ki, günün birinde senin ardindan böyle yazacağımı hiç düşünmemiştim ama sana da dediğim gibi "yazınca içim çok ferahlıyor ve kendimi kendimde hissediyorum."

Bana demiştin ki; hep yaz Didemim, biz okuyoruz ve seni bir biz değil çok kişi okuyup beğeniyor. Yaz sen, kim ne diyor bakma... Ve aksini düşünürsen bu dediklerimi hatırla...

Ben sözünü ocak ayından beri dinleyemediğimi sen gidince farkettim. Bloğa yazmaya ara vermiştim ki, diğer yerlere de çok seyrek yazdım. Bu yazı sırf senin için Abim... Sonra senin de istediğin gibi yazmaya devam edeceğim inşallah...

**

3 sene önce 22 Temmuz 2022 gününde amcamın haberini almışız. 3 sene sonra 23 Temmuz 2025, amcamın oğlu Musa abimin haberini aldık. Şimdi ikisi de gerçek dünyada, bizler burada yalan dünyada...

Musa abim, 1,5-2 senedir tedavi gördüğü üzere amansız bir hastalığın ardından göçtü bu dünyadan. Çabası, azmi ve de inancı öyle büyüktü ki, hastalığının dişi kökenli çabuk üreyen olduğunu söylüyorlardı. Yaşadığı süreçler öyle ağır olsa da, Musa abim hep azimle savaşmaya devam etti. Kaybetti demem, diyemem. O sonuna kadar çok çetin bir savaş verdi. Ancak Rabbim daha çok sevmiş derim, bizden erken aldı onu. Dilerim ki sevgisi kadar sabrını versin bizlere şimdi.... 🤲

**

Kendi tarih ajandasını tutan bir amcam vardı benim; buradaki yazımda anlatmıştım hepsini, gelmiş geçmiş soy ağacını ve kendince günlüğünü tutan amcama dair. Genlerimde var demek ki, dedirmişti. Ben de amcam gibi yazmaya hevesliydim hep, kendimi bildim bileli.

Hayat günlüğümü yazdığım yere şimdi Musa abimi de ekleme zamanı geldi diye hayretler içinde olsam da, beynimde dönen şeyleri dökmeye ve Musa abime kendimce uğurlama töreni yapmaya geldim. Zira amcama da gidemediğim gibi, Musa abimi de uğurlamaya gidemedim. Sağlık durumum ve de mevcut durumum el vermedi zira..

** 

Musa abimle bundan 5-6 sene önce bir düğünde görüştüğümüzde, bana Didemim diye öyle sarılmış öyle öpmüştü ki; işte o düğünde beni bana anlatmış "öyle güzel yazıyorsun ki, hiç bırakma e mi!" Diye devam etmişti. Son uzun konuşmamız bu değildi sanırım, ondan bir sene sonra başka bir düğünde daha sarılıp oturmuş "birbirimizi ne kadar sevdiğimizi" anlatmıştık. Babamın yeğenine verdiği öğütleri görüp, demek ki büyüse de benim de yeğenlerime söyleyeceğim bitmeyecek demiştim.. Musa Abim bana, 2 saatlik mesafede bir telefon uzaktan "abim hiç neşeni ve gücünü kaybetme" diyenimdi... 

Güzel Didemim demişti, hasta yatağında son konuşmamızda bile (ki görüntülü konuşmuştuk, bundan 1,5 hafta önce); "iyiyim ben, üzülme daha iyi olacağım." Ben buna inanıyorum abi, sen öyle çok çabaladın ki hasta yatağında bile "umudunu kaybetme abim, hep dua ediyorum sana şifa bulacaksın inşallah." Dediğimde "Umudumu kaybetmiyorum. Merak etme beni Didemim." Demiştin.

Sözünü tuttun Musa abim, şimdi daha iyisin; çektiğin acılar bitti ve inşallah Rabbimin cennetinde en güzel yerdesin...

Canım Musa abim, sana gönderdiğim tüm selamları aldın biliyorum. Hastane sürecinde daha da toparlanınca geleceğim diyordum ama maalesef kısmet olmadı bize bir daha yüz yüze kavuşmak... Sana gönülden söylüyorum, zamanı gelince yüz yüze kavuşmaların en güzelini yaşayacağız. 

Seninle beraber her konuşmamızda birbirimizi sevdiğimizi söylemelerimizi, her koşulda birbirimize moral ve destek oluşlarımızı ve de senin o güzel gülüşünü ve eşsiz ses tonunu çok özleyeceğimi düşünüyorum iki gündür...

Yattığın yer incitmesin; eğer mümkünse rüyama gel abim, sarılıp öpelim birbirimizi. Bana yine hiç kaybetme azmini, hep devam et yolunda de; amcam gibi... Yine Didemim seni çok seviyorum de. 

Ben de seni çok seviyorum Musa abicim. Devrin daim olsun, mekanın cennet olsun. Rabbim yattığın yerde dinlendirsin. Biliyorum çok yoruldun hastalığının son süreçlerinde, Allahım merhameti ve rahmetiyle muamele etsin. 

Şimdi gittin abi, sevgin kadar sabrını versin Rabbim bizlere de inşallah... 

Güzel Didemin, öğütlediğin gibi yazmaya çabalamaya ve pes etmemeye devam edecek... ❣️ 

Musa oğlu İbrahim'in oğlu Musa abim... Toprağına haber gitsin, seni çok seviyoruz ve dualarımız hep sizinle... 🤲

Bir Çocuktu - Yıllar Geçerken Didem #3 - #yillargecerkendidem

 

* Bugün diğer günlere nazaran tam uyanamadım, 1 saat sevgili Onur Yar'ı dinleyebildim sadece (Metro FM'de) ve sonra geri yattım uyudum. İçinde bulunduğum hisleri bazen anlamlandıramıyorum, dün öyle bir gündü benim için ve neyse ki o da bitti. 

** Bugün "Bir Çocuktu" demeye geldim, kendi küçüklüğüm ve benim gibi çocukluğunda çok net anlamsızlıklar yaşayan kronik hastalıkla boğuşan arkadaşlarım adına da... Bir Çocuktum, bir çocuktuk; anlaşılmak ve bu dünyaya sığmaya çalıştık. Kimimiz başardı kimimiz başaramadık. Hayatı ne kadar seversek sevelim, içinde bulunduğumuz toplum bazen bizi etkiliyor, engel olabilir miyiz bilmiyorum; en azından büyüyene kadar buna dur diyemiyoruz, özellikle de kendi içimizde. Onu iyi biliyorum...

= Bir Çocuktum;

Bir çocuktum, hastalığımla ilk tanışmamızı yaptığımda. Öyle ki, engelli adayı olduğumu bile aklıma getiremiyordum. Daha ben de bilmiyordum yani bu tanımı, nedir kimdir ve neden olur... Hastaydım sadece ama hastayım bile diyemiyordum. "Rahatsızdım" çünkü bana göre. Hasta olan herkes, daha büyük yaşardı hastalık etkilerini de mi? Ben öyle yaşamaz durumdaydım.

Arkadaşlarımdan daha çabuk yoruluyor, arkadaşlarımdan daha fazla düşüyor ve daha çok dinlenme ihtiyacı duyuyordum. Bunun haricinde yürüyor, koşuyor, oyunlar oynuyor ama bazen de zorlanıyordum... 

İşte taa bu zamanlar almaya başladım o garip sorulardan en garibini "Doğuştan mı hastasın, kaza mı geçirdin?" Hala bu soruyu düşününce bana çok saçma geliyor, ben hasta olmadan önce de bir başkasının nasıl hasta olduğunu merak etmedim ve şimdi de etmiyorum edemiyorum. Çünkü bu birini "hele ki küçük yaşta bir çocuğu" çok daha kötü hissettirebilecek bir şey. Ama maalesef insanlar bilmeleri bir şeyi değiştirmese de bilmek istiyorlar, "doğuştan mı hastasın, kaza ile mi oldu?" 

Madem öyle buradan devam edeyim; ben 5-6 yaşlarımda iken çıktı hastalığımın belirtileri, 7 yaşımda da ilk tanımı aldım. Muscüler Distrofi Limb Girdle, Türkçe söylemi ile Kavşak Tipi Kas Erimesi; çoğunluk olarak omuz ve kalça bölgelerinde yaşanan kuvvetsizlikler sebebiyle yaşanan bir grup kas hastalığıdır. Merdiven çıkmakta, oturup kalkmakta, kollarını uzatmakta ve bir yerlere uzanmakta zorlanarak ve çok uzun yürüyememekle başlayan bir kas hastalığı. Sonrası yürüyememeye, oturup kalkamamaya ve de daha fazlasına da sürükleyen bir hastalık tipi.

Henüz kesin bir tedavisi olmamakla beraber, şu sıralar birden fazla tedavi seçeneği çıksa da; hiçbiri tamamen iyileştirmiyor diye, devletimizin de ilaçlarımızı karşılamayı reddettiği bir süreçte ilerliyoruz. Hala tek tedavilerimiz olan fizik tedavi seanslarımızı ve ona benzer seçeneklerle devam ediyoruz sağlık maratonumuza...

Daha bir çocukken, bu seçeneklerin s'si bile yoktu ve ben hep "tek tedavimiz fizik tedavi, bir başka tedavimiz yok" diyordum. O zamandan beri bana "ama daha çok çalışsan iyileşirsin değil mi?" diyorlardı. Zaman geçti bu inanış hala değişmedi, üstte size söylediklerimi onlara da söylemiş olsam bile... 

*

İşte ben daha bir çocuktum; oyunlarda sütten olmakla başladı ilk zorbalanışım. Yarıya kadar oynuyor, kandırılıp oyundan çıkarılıyordum. Bu en iyi haliydi ki, bazı zaman hiçbir oyuna alınmadığım zamanlar da oluyordu. Küçük yaşta en büyük zorbalıklarımı yaşadım; yaşıtlarımdan dayak da yedim, yaşıtlarımdan küçük düşürücü laflara da maruz kaldım ve yeri geldi velileri tarafından dahi anlaşılamadım. Sonucunda bir şekil büyüdüm ama ben büyürken kendime büyük bir söz de verdim; büyüdüğümde ne olursa olsun, yapılan bu yanlışları anlatacağım. 

Bir çocuktum ve çocuktuk; ben yapılmaması gerekeni biliyor ve anlatamıyor olduğum için ağlıyordum. Küçüklüğümde "mızmız", "ağlak" ve de "fazla duygusal" diye adlandırdığım dönemleri de yaşadım. Oysa sadece anlaşılmak istiyordum ama anlaşılmıyordum. Çoğu öğretmenimin dahi beni anlamadığı bir yaşamı yaşarken küçüklüğümde; büyüdüğümde yanıma "anlaşılmama korkusu" zararım olarak kaldı.

Önceki yazımda da belirttiğim gibi, şimdi 32 yaşındayım ama ben hala anlaşılmamaktan yana zaman zaman çok takıntılıyım. Dönem dönem anlaşılmadığımı düşündüğüm durumlarda fazla atağa geçiyor içimdeki bir his. Daha çok anlatıyorum, daha çok söyleniyorum, daha çok saçmalıyorum... Farkına vardığım birçoğunda artık kendimi durduruyorum, anlaşılmak zorunda olmadığımı hatırlatıyorum kendime. 

***

İnsanız işte yine de anlaşılmak istiyoruz, ben yaşadım ama bir başkası yaşamasın istiyorum. İlkokul, Ortaokul, Lise Ve Üniversite hepsini okudum. Liseye kadar çocuktum, bir şekilde herkes kadar çocuk olarak görülmek istedim. Bunun da olabilmesi için milli eğitim sistemimizin okullarda daha ilk haftadan veli ve öğrencilerle doğru bir iletişimle tanıştırılmayı isterdim. Böylece ne akran ne de veli zorbalığı yaşardık...

Veli zorbalığını çok yaşamadım, belki birkaç garip bakış ve farklı olduğum için arkadaşlarımın yanında diğer arkadaşlar gibi normal görülmemek ve davranılmamak haricinde (İşte bu da yok denecek kadar azdı ama üstte bahsettiğim olsaydı, bence bu dahi olmazdı)

Arkadaşlarıma öğretilmesini istedim hep, benim anlattığım gibi yaptıkları zorbalıkların yanlış olduğunu ve sevmek zorunda olmasalar da saygı göstermek zorunda olduklarını. Hasta olduğum için ekstra ilgi aramıyordum ama ekstra sövgü de istemiyordum... Topal, sakat, özürlü denmesini istemiyordum. Dalga geçilmesini istemiyordum. Yok sayılmak, öğretmen öğrenci arasında senin yok sayılmanı arzulamak ve yeri gelince de başarılı olunca "engelli olduğu için" diye anılan olmak istemezdim...

****

Bir Çocuktum; ilkokul ve ortaokula dair genelde ağlamalarımı hatırlıyorum. Gülerek hatırladığım anılarsa, artık benim için büyük mutlulukla anılamıyor.

Yalnız bırakıldığım anlarım, yanlış anlaşılmak üzerine kurulan muhabbetlerim var benim ilkokul ve ortaokul anılarımda... Gruplaşıp da dalga geçen arkadaşlarım var hatırımda. Hoşlandığım çocuk adına hor görmeler, beni ona ispiyonlayıp kötülemeler ve dahası...

Senelerce katılmayı istediğim etkinliklerde yer almakta geride bırakıldım mesela. Hiç unutamadım, seneler boyunca istediğim bir etkinlikte yer almaya hak kazandım; ortaokuldan son ayrılacağımız sene... O kadar çok heyecanla o etkinlikte sunum yapmak istemiştim ki, sonucunda heyecandan o konuşmayı yapıp da sonrasında yerime geçememiştim. Heyecandan öyle kitlenmişti dizlerim, bir şekilde bir öğretmenim kollarımdan tuttu da yerime geçirdi sonrasında. Hem utanç, hem hüzün hem de hala heyecanla hatırlıyorum o anımı... 

Çocuktum işte, çok eve dönünce anneme ablama babama ağladım; bana salak dediler, beni oynatmadılar, benimle oynamadılar, sen koşamıyorsun dediler, Didem seni istemiyoruz anlasana dediler, bugün beni kimse dinlemedi, güzel giyindim güzel davrandım ama kimse anlamadı, ağladım diye ağlak dediler, seni seviyoruz ama ağlamadığın zamanlarda dediler... Dediler de dediler diye...

Annem ve ablam hep derdi ki; onlar öyle deyince öyle olmuyorsun ama insanlar hep bir şey söyleyecek, bundan sonra buna alışmalısın. Bazısını susturup bazısını susturamayacaksın, elimizden geleni yaparız ama çoğu zaman yalnız da baş etmek zorunda kalacaksın... 

Evet ilkokuldan sonra hep tek başıma baş etmek zorunda kaldım, çocukluğunu tekrar yaşamak isteyenlerin yanı sıra da bir daha çocukluğumu yaşamak istemedim. Hayallerimde hep, okullarda engellilerin varlığını anlatmak var oldu. Şehir şehir gezip neler yapabildiğimizi göstermek ve anlatabilmek istedim. Sağlığım bu hayallere el vermedi, ben de yazmaya hep devam ettim...

Diyeceğim o ki, küçüklüğüme vermiş olduğum bir sözüm var. Onu tutmak için de yazıyorum daha çok. Anlatamadığım hiçbir şey bırakmayana kadar yazmaya devam edeceğim. Misal şimdiki hissettiğim halime de bir yazımda değinebilirim gibime geliyor; tam hissedememek ve hala küçüklüğüne dair üzüntülerine dalıp gitmek hiçbir çocuğun veya yetişkinin gerçeği olsun istemiyorum. Her birimiz de bu gerçeklik adına uğraş vermeliyiz...

Sevgilerimle, okuduğunuz için tekrar teşekkür ederim. :)